ما همان جمع پراكنده...
موج مي آمد ؛ چون كوه و به ساحل می خورد!
از دل تيره امواج بلند آوا؛
كه غريقي را در خويش فرو مي برد؛
و غريوش را با مشت فرو مي كشت؛
نعره اي خسته و خونين ؛بشريت را ؛
به كمك مي طلبد:
((آي آدم ها... آي آدم ها...))
ما شنيديم و به ياري نشتابيديم !
به خيالي كه قضا؛
به گماني كه قدر؛بر سر آن خسته؛گذاري بكند!
((دستي از غيب برون آيد و كاري بكند))
هيچ يك حتي از جا نجنبيديم !
آستين را بالا نزديم
دست آن غرقه در امواج بلا را نگرفتيم ؛
تا از آن مهلكه -شايد- برهانيمش ؛
به كناري برسانيمش ...
موج مي آمد؛چون كوه و به ساحل مي ريخت.
با غريوي ؛كه به خاموشي مي پيوست.
با غريقي كه در آن ورطه ؛به كفها؛به هوا
چنگ ميزد؛مي آويخت...
ما نمي دانستيم
اين كه در چنبر گرداب ؛گرفتار شده است ؛
اين نگونبخت كه اينگونه نگونسار شده است؛
اين منم ؛اين تو؛آن همسايه ؛آن انسان؛اين مائيم!
ما؛همان جمع پراكنده؛همان تنها؛آن تنهاهائيم !
همه خاموش نشستيم و تماشا كرديم .
آن صدا؛اما خاموش نشد.
((آي آدم ها...آي آدم ها...))
آن صدا ؛هرگز خاموش نخواهد شد؛
آن صدا در همه جا دائم ؛در پرواز است!
تا به دنيا دلي از هول ستم مي لرزد؛
خاطري آشفته ست ؛ديده اي گريان است؛
هر كجا دست نياز بشري هست دراز؛
آن صدا در همه آفاق طنين انداز است .
آه ؛اگر با دل و جان ؛گوش كنيم ؛
آه اگر وسوسه نان را ؛يك لحظه فراموش كنيم ؛
((آي آدمها)) را در همه جا مي شنويم .
در پي آن همه خون ؛كه بر اين خاك چكيد؛
ننگمان باد اين جان!شرم مان باد اين نان !
ما نشستيم و تماشا كرديم!
در شب تار جهان
در گذرگاهی ؛تا اين حد ظلمانی و طوفانی !
در دل اين همه آشوب و پريشانی
اين كه از پاي فرو می افتد؛اين كه بردار نگونسار شده است؛
اين كه با مرگ در افتاده است ؛
اين هزاران و هزاران كه فرو افتادند؛
اين منم ؛اين تو؛ آن همسايه ؛ آن انسان ! اين مائيم!
ما؛همان جمع پراكنده؛همان تنها؛آن تنها هائيم!
اينهمه موج بلا در همه جا مي بينيم ؛
((آي آدم ها)) را می شنويم ؛
نيك می دانيم ؛دستي از غيب نخواهد آمد
هيچ يك حتي يك بار نمي گوئيم
با ستمكاری نادانی ؛اينگونه مدارا نكنيم
آستين ها را بالا بزنيم
دست در دست هم از پهنة آفاق برانيمش
مهربانی را؛دانائي را؛ بر بلنداي جهان ؛
بنشانيمش ...!
((آي آدم ها...!))موج مي آيد...