پرتقال

وقتی بیدار شدم تمام تنم درد می کرد و می سوخت.

چشمهایم را باز کردم و دیدم پرستاری کنار تختم ایستاده.

او گفت:(( آقای فوجیما شما خیلی شانس آوردید که دو روز پیش از بمباران هیروشیما جان بدر بردید.

حالا در این بیمارستان در امان هستید. ))

با ضعف پرسیدم:(( من کجا هستم؟))

زن گفت:(( در ناکازاکی))

زن حتی صدای بسته شدن درهای زندان را هم می‌توانست بشنود.

آزادی‌اش برای ابد از دست می‌رفت، قدرت تسلط بر سرنوشتش را برای همیشه از دست می‌داد.

درباره فرار،  افکار دیوانه‌واری به ذهنش راه پیدا کردند.اما می دانست راه گریزی وجود ندارد.

زن لبخند بر لب  رو به داماد کرد و این کلمات را تکرار کنان گفت : (( قبول می‌کنم.))

                                                                                                        تینا ملبورن

به من بگو نگو....، نمی‌گویم.

اما نگو نفهم، زیرا که من نمی‌توانم نفهمم.

                                                                              دکتر علی شریعتی