پرتقال

فساد زاده استبداد است.

                                                   محمدعلي جمالزاده   

هر که را عشق نباشد نتوان زنده شمرد

                                                     وآنکه جانش زمحبت اثری یافت نمرد

راه جهنم هميشه به نيت بهشت ساخته مي‌شود، هيچ كس به شما نمي‌گويد من شما را به جهنم مي‌برم.

مردم دروغهای بزرگ را زودتر باور میکنند.

                                                            آدولف هیتلر

بسم الله الرحمن الرحيم
‏
‏خواهر ارجمند خانم معصومه شفيعي دام توفيقها
‏ ‏پس از سلام و آرزوي قبولي طاعات و اظهار همدردي، نامه مورخه ‏1384/8/4‏ شما را در مورد‏ ‏همسر مظلومتان آقاي اكبر گنجي خوانده و بسيار متأثر شدم.

‏ ‏انقلاب اسلامي و تشكيل جمهوري اسلامي براي اين بود كه ارزش هاي اسلامي محقق گردد و از ظلم‏ ‏و تجاوز اجتناب شود، ولي متأسفانه اينگونه عمل نشد. اينجانب بارها اعلام كرده ام كه در صدر اسلام‏ ‏هيچگونه زنداني سياسي وجود نداشت و زنداني نمودن افراد به اتهامات سياسي ، ظلمي است فاحش‏ ‏و اگر به نام اسلام انجام شود بدعت و خلاف شرع مي‎باشد.
‏ ‏
اينجانب به عنوان كسي كه در پيروزي انقلاب نقش داشته از ظلمي كه به شما و امثال شما در اين‏ ‏جمهوري مي‎شود احساس شرمندگي مي‎كنم .

‏ ‏اميدوارم در اين ماه مبارك رمضان تحولي در مسئولين امر پيدا شده و در كارهاي خود تجديدنظر‏ ‏نمايند و بيش از اين اجازه ندهند با زندانيان در بند اينگونه ظلم و ستم شود و از قرار دادن خود و ديگران‏ ‏در معرض هلاكت پرهيز نمايند.
‏ واتقوا فتنة لا تصيبن الذين ظلموا منكم خاصة
‏ ‏والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته .
‏
‏‏1384/8/6‏‏
‏حسينعلي منتظري"

يكم- دورنماي فلاكت هيجان انگيز است، چه تصويري با شكوه تر از غلت زدن چند تا بچه روي خاك ها سراغ داريد؟ لابد خيلي دلتان مي‌‏خواهد، تلويزيون فيلمي از "آجركشي" يك زن ۱۶ ساله آبستن پخش كند.

وصف خانه‌‏هاي مردم مفلوك هم مي‌‏تواند شما را سر شوق بياورد. "يك اتاق شش متري كه گوشه آن اجاقي گذاشته‌‏اند. بچه‌‏ها كه تعدادشان حتماً بيشتر از چهارتاست به پهلو مي‌‏خوابند ... گاهي هم ابتكاري به خرج مي‌‏دهند، يكي از آن ها به نوبت كنار ديوار مي‌‏خوابد تا باقي با آسودگي مجال نيم غلتي را پيدا كنند. هر چه تعداد خانواده بيشتر باشد، تعداد "قالب‌‏زن‌‏ها" و "آجركش‌‏ها " بيشتر است . چه زندگي دل انگيزي است از دور . خانواده اي كه تمام اعضايش در قبال آجرها متعهدند. بايد آن ها را جابه جا كرد. بايد خشت زد، قالب گرفت. بايد از آجرها نان ساخت. بايد براي تماشاچي‌‏ها يك هيجان حسابي ساخت.

اما اگر از من مي‌‏شنويد، همان جايي كه هستيد بمانيد. مبادا به "كوره‌‏پزخانه‌‏ها" نزديك شويد. مبادا اين حس خوشايند تجسم فلاكت در گزارش من را با واقعيتي كه به "كلمه" نزديك هم نمي‌‏شود، تاخت بزنيد. بوي خاك خيس‌‏خورده از ادرار به طور طبيعي مهوع است.

دوم - يكي دو ميدان ـ كه انگار همه موجودي ورامين است ـ را پشت سر گذاشتيم. كنار شهرداري قرچك خياباني است كه انتهايش به فرعي "كوره‌‏پزخانه‌‏ها" راه دارد. من اسمش را گذاشته‌‏ام خيابان كوره‌‏پزخانه‌‏ها. انگار تا به حال كسي به فكر انتخاب اسم برايش نيافتاده. در دوطرف خيابان مي‌‏شود پرهيب كوره‌‏هاي بلند را ديد. جاده خاكي پرچاله‌‏اي دارد كه پهنايش كمتر از عرض دو ماشين است. از كنار ما خانواده‌‏هاي ۷-۸ نفره كارگراني مي‌‏گذرند كه فصل كارشان تمام شده و حالا وسايل زندگيشان را جمع كرده‌‏اند تا به ابتداي خيابان اصلي ببرند و بار كنند و بروند شهرشان. غالباً دستشان خالي است. ما كه از كنارشان مي‌‏گذريم، خاك بلند مي‌‏شود. لباس هاي تميزي به تنشان است. شيشه‌‏ها را بالا مي‌‏كشيم كه گرد و خاك و فحشي داخل نيايد.

زني بچه به بغل كه از گروهش جا مانده را مي‌‏بينيم. حسينيان [دبير كانون انجمن‌‏هاي صنفي كارگران كوره پزخانه‌‏هاي استان تهران] كه همراهم است، زن را مي‌‏شناسد. مي‌‏گويد: "اين بچه را خاك مريض كرده. نمي‌‏دانند مرضش چيست. دكترها گفته‌‏اند از خاك است." يك گوشه‌‏اي نگه مي‌‏داريم . زن هراسان است كه گروه جايش بگذارد. همه جواب هايش يكي دو كلمه‌‏اي است. مي‌‏پرسم: از كجا آمده‌‏اي؟ -كردستان.

گروهتان چند نفره بود؟- شش نفر... من و شوهرم و چهار تا از بچه‌‏هايم. به بچه‌‏اي كه به بغل دارد، اشاره مي‌‏كنم : اين هم كار مي‌‏كرد؟- سه سالش است ... كار كه نه، ولي كنار دست من بود. جايي نبود بگذارمش.
باقي بچه‌‏هايت كه كار مي‌‏كردند چند سالشان بود؟يكي چهارده سال، يكي دوازده سال، يكي يازده سال. دخترم هم هشت سالش است. مي‌‏پرسم : دخترت هم كار مي‌‏كرد؟! [لحنم از كنترلم خارج شد] ترسيد٬ چاره‌‏ نداريم. پس چه كار كنيم؟ جوابي ندارم. سوار مي‌‏شوم تا ظهر نشده راه بيفتيم.

سوم- اكثر آلونك‌‏ها خالي است. اتاق‌‏هاي شش متري چسبيده به همي كه هر كدام يك خانواده قالب زن را در خود جاي مي‌‏دادند. اوائل مهر كارگران فصلي [قالب‌‏زن ها] بار و بنديلشان را جمع مي‌‏كنند كه بروند. هوا كه به سمت سرما مي‌‏رود، ديگر كاري برايشان نيست. چون در فصل سرما خشت‌‏ها خشك نمي‌‏شوند. تك و توكي براي تسويه حساب مانده بودند. از يكيشان مي‌‏پرسم: چرا هنوز برنگشته‌‏اي؟ مي‌‏گويد: اربابم تازه امروز با من تسويه حساب كرد. پولت را چطور گرفتي؟- اربابم اول كه آمدم گفت همه‌‏اش را يك جا نقد مي‌‏دهم. حالا كه كارم تمام شده ۲۰۰ هزارتومان پول داده، باقيش هم چك. چك‌‏ها هم مال خودش نيست ... از مشتري‌‏هايي گرفته كه نمي‌‏شناسمشان. تاريخش هم لااقل براي 5 ماه بعد است. حالا بايد برگردم به دهات و قرض بگيرم تا 5 ماه بعد كه آيا چك ها نقد بشود يا برگشت بخورد. از خانواده‌‏اش مي‌‏پرسم. مي‌‏گويد : سه تا پسر دارم كه همراه من خشت مي‌‏زنند. زنم و دو تا از دخترهايم هم قالب داري مي‌‏كنند. از ساعت كارشان مي‌‏پرسم. - از ساعت سه صبح مي‌‏رويم تا هفت كه براي صبحانه برمي‌‏گرديم. ساعت هشت دوباره مي‌‏رويم تا دوازده ظهر كه مي‌‏آييم براي نهار. بعد دوباره مي‌‏رويم تا هشت شب كار مي‌‏كنيم. باز لحنم را گم مي‌‏كنم. مي‌‏گويم : يعني هفده ساعت؟ سعي مي‌‏كند، با انگشت هايش حساب كند كه به نتيجه‌‏اي نمي‌‏رسد. زنش كه به ما ملحق شده مي‌‏گويد: بعضي وقت ها حتي بيشتر ... روزي ۱۸ ساعت اين بچه‌‏ها توي خاك ها مي‌‏لولند. اين دخترم را ببين! از بين بچه‌‏هايي كه مبهوت من شده‌‏اند، دخترك موخرمايي ريزه‌‏اي را بيرون مي‌‏كشد. -اين هم خشت جمع مي‌‏كند.

دست هايش را نشانم مي‌‏دهد. جرات لمس كردن دست بچه را ندارم. پينه‌‏هايش معلوم است. اين بچه اگر دست آدمي كه توي عمرش سنگين‌‏تر از ليوان را از زمين بلند نكرده به دست بگيرد، چه فكر مي‌‏كند؟ حالا لااقل خيال مي‌‏كند كه دست همه آدم ها بايد پينه داشته باشد. مادرش سر بچه را خم مي‌‏كند و يقه لباسش را كنار مي‌‏زند. سرخي لايه نازك گوشت چسبيده به استخوان شانه به چشم مي‌‏خورد. پوستش تقريبا رفته. مي‌‏گويد: ما كه سرمان به كار گرم است. حواسمان نيست. اين هم مي‌‏خواهد كمك كند ... خشت‌‏ها را مي‌‏گذارد روي شانه اش. زورش نمي‌‏رسد.

پيرمردي كه كنار سايه ديوار ايستاده، وقتي شور و حرارت زن را در تعريف ماجراي دخترش مي‌‏بيند، به خيال اين كه من [لابد مثل سوپرمن] آمده ام مشكلاتشان را حل كنم، جلو مي‌‏آيد. توي دستش يك بسته هزارتوماني‌‏ است و چند تا چك. مي‌‏گويد: اين ها را امروز به من داده. اربابش را مي‌‏گويد. حدود شش ماه با خانواده‌‏اش كار كرده. آن ها به شهرشان بازگشته‌‏اند و پيرمرد را جا گذاشته‌‏اند كه حسابشان را تسويه كند.
مي‌‏گويد: نه تا نان خور دارم . ده خودمان كار نيست. اين جا كار مي‌‏كنيم و مي‌‏رويم دهمان مي‌‏خوريم. پولمان كه تمام شد دوباره بر مي‌‏گرديم اين جا. تاريخ چكش را مي‌‏بينم. مي‌‏پرسم: تا برج دوازده چه‌‏طوري با ۱۰۰ هزارتومان زندگي مي‌‏كنيد؟ مي‌‏گويد: با بدبختي ... زندگي كجا بود ؟ با بدبختي مي‌‏گذرانيم.

چهارم- توصيف بعضي چهره‌‏ها از من ساخته نيست. يعني اساساً با كلمه جور در نمي‌‏آيد. مثلا چهره دختر نوجواني كه در كور‌‏ه پزخانه مجاور يافتمش. يك سالي از ازدواجش مي‌‏گذرد. با ۱۶ سال سن، ۸ ماهه آبستن است. مي‌‏گويد از بچگي با پدر و مادرش از تربت حيدريه به ورامين مي‌‏آمده و حالا هم براي اولين بار شوهرش را آورده تا به او آموزش قالب‌‏زني بدهد. بازگرديم به چهره‌‏اش. چيزي كه هنوز نمي‌‏دانم چيست، قيافه‌‏اش است. درست شبيه پرتره بچه‌‏اي كه رويش، روي خطوط صورتش، با ناشي وار خطوط تازه‌‏اي اضافه كرده باشند. مي‌‏گويم: از جوانيت راضي هستي؟ خجالت مي‌‏كشد. سرخ مي‌‏شود. حرفي نمي زند. اين دخترك مي‌‏تواند با رضايت خاطر پير بشود. مگر ديروزش آش دهن سوزي بود؟ يا مثلا پارسال؟ ... عقيده شما غير از اين است ؟ افسوس چه را بخورد؟ جواني؟ او كه هرگز جوان نبوده است. جوانيش به جواني دُمَل‌‏ها
[ كه چرك از درون آزارشان مي‌‏دهد و بادشان مي‌‏كند] شبيه است. پيري لااقل اين حُسن را برايش خواهد داشت كه امكان خيال پردازي را از او بگيرد. كه به رويش نِشتري باشد. كه نگذارد اميد و خوشبيني بي حاصل بر تعداد كارگران كوره‌‏پزخانه اضافه كند. اما چاره اي نيست. اين چيزها در جهان هميشه وجود دارد. باز هم به دنيا مي‌‏آيند، دوباره كارگران كوره‌‏پزخانه به دنيا مي‌‏آيند و هميشه وضع به همين منوال خواهد بود.

مي‌‏پرسم : با اين وضعت كار هم مي‌‏كردي؟ مي‌‏گويد: سالمم. چيزيم نيست. مادرم هم من را همين جا زائيده.
ياد توصيف "سلين" از فلاكت مي‌‏افتم. جايي در كتاب "سفر به انتهاي شب" كه انگار همه اين آدم‌‏ها و زندگي‌‏ها را مو به مو از روي كتاب او ساخته اند. سلين مي‌‏گويد: فلاكت مثل زني است اكبيري كه به هر حال به عقدت درآمده. شايد بهتر باشد كه بالاخره يك كم دوستش بداري تا اين كه تمام عمر با كتك زدنش جانت بالا بيايد.

پنجم - در همان كوره پزخانه زن ديگري را ديدم كه مي‌‏گفت ۳۰ ساله است. اگر خودش نمي‌‏گفت، گمان مي‌‏كردم لااقل ۱۰۰۰ سال دارد. اين درست كه زندگي قيافه آدم‌‏ها را مچاله مي كند، اما كارگران كوره‌‏پزخانه ها [مخصوصا زن ها] زودتر محو مي‌‏شوند. بدبختي غولي است كه از قيافه آن ها مثل پاره پلاسي براي پاك كردن كثافت عالم استفاده مي‌‏كند. مي‌‏گويد: پانزده سالگي عروس شدم. فقط دو ماه توي خانه شوهرم بودم. چون چيزي نداشتيم [نه كاري، نه درآمدي] مجبور شديم از همان موقع بيائيم اين جا، سر كوره. همه بچه‌‏هايم كنار كوره ها به دنيا آمدند. وقتي درد زايمان شروع مي‌‏شد، شوهرم مي‌‏رفت شهر تا ماشين بگيرد و من را برساند بيمارستان. بچه دومم توي همين اتاق به دنيا آمد. به دخمه‌‏اي اشاره مي‌‏كند و مي‌‏گويد: تا قبل از درد كار مي‌‏كردم. يك هفته بعد از زايمان هم بر مي‌‏گشتم سر كار. چاره‌‏اي نبود. اگر كار نكنيم، ۶ ماه سرماي سال را بايد توي ده گرسنگي بكشيم. مي‌‏پرسم: مگر بيمه نيستيد؟ كارگر زن اگر زايمان كند، لااقل ۹۰ روز از كار معاف است و حقوقش را مي‌‏گيرد. مي‌‏گويد: ارباب‌‏ها ما را مستقيم بيمه نمي‌‏كنند. وحشتناك است! اين زن و بچه‌‏هايش را كه هر كدام كارگر مستقلي محسوب مي‌‏شوند، را تحت تكفل شوهرش بيمه كرده‌‏اند. جالب اين كه كارفرما ۷ درصد سهم بيمه كارگر را از حقوق تك تك آن ها كسر مي‌‏كند. اما تنها سرپرست خانواده را بيمه كرده است ! آن هم چه نوع بيمه‌‏اي ...؟ بيمه اي كه سازمان تأمين اجتماعي به علت عدم پرداخت سهم بيمه از جانب كارفرما، دفترچه‌‏ها را تمديد اعتبار نمي‌‏كند. اين خلاف قانون است. مضحك است. اما حقيقت دارد. مي‌‏پرسم : روزي چند ساعت كار مي‌‏كرديد؟ مي‌‏گويد: با شوهرم و دو تا از پسرهايم [كه دوازده ساله و ده ساله هستند] حدود ۴۰۰ هزار قالب زديم. ۵ ماه كار كرديم. سه صبح مي‌‏رفتيم تا هفت شب.

اين زن و خانواده‌‏اش هم بر خلاف توافق اوليه بخشي از دستمزدشان را نقدي گرفته‌‏اند و بخش اعظم آن را به صورت چك دريافت كرده‌‏اند. چك‌‏هايي كه نمي‌‏دانند متعلق به چه كسي است. مي‌‏گويد: چك‌‏ها را بايد توي شهرستان ۵۰ هزارتومان كمتر از قيمت بفروشيم. وقتي بچه‌‏ها گرسنه هستند، چاره اي نداريم.

از وعده‌‏هاي غذاييشان در شهرستان مي‌‏پرسم. مي‌‏گويد: معمولا سيب‌‏زميني و لپه و نخود ... يك كيلو گوشت هم مي‌‏خريم و هر بار يك مثقال مي‌‏اندازيم توي ديگ تا فقط "بودش" كنيم. سهم اين آدم ها از روزي ۱۶ ساعت كار كمي سيب زميني و لپه است! مي پرسم: بچه ها توي اين خاك و كثافت مريض نمي‌‏شوند؟ مي‌‏گويد : دائم اسهال و استفراغ دارند. دفترچه‌‏هايمان هم كه اعتبار ندارد تا ببريمشان دكتر. خودشان چند روز مي‌‏خوابند تا خوب بشوند. اين طور برايشان بهتر هم هست. چند روز كار نمي‌‏كنند.

ششم - كارگران كوره‌‏پزخانه‌‏ها دو دسته ‌‏اند : كارگران فصلي و دائم . اوضاع براي كارگران دائم هم بهتر از كارگران فصلي نيست. مرد ميانسالي كه از سال ۵۹ در كوره‌‏پزخانه‌‏ها "آجر بار كن" است و روزي ۱۶ ساعت كار مي‌‏كند، مي‌‏گويد: به طور مرتب حق بيمه را از حقوق ما كسر مي‌‏كنند، اما اگر كارفرما ليست بيمه را به تأمين اجتماعي بدهد، ما بيمه مي‌‏شويم و اگر دلبخواهي رد نكند، هم بيمه نيستيم! در تأمين اجتماعي هم كاري ندارند كه ما حق بيمه‌‏مان را مي‌‏دهيم يا نه. دفترچه‌‏ها را تمديد اعتبار نمي‌‏كنند. او با ۶ بچه سرپرست يك خانواده هشت نفري است. تصور مي‌‏كنيد حقوقش چقدر است؟! ۱۴۰ هزار تومان. اما غايت تعجب اين جا نيست .پيرمرد ۷۰ ساله‌‏اي هم اتاق اين مرد است كه از سال 45 در كوره‌‏پزخانه‌‏ها كار مي‌‏كند اما هنوز بازنشسته نشده است! مي‌‏گويد: اگر نصف سابقه كار من را هم حساب مي‌‏كردند تا به حال بازنشسته شده بودم و لازم نبود روزي ۱۲ ساعت كار كنم. او هم هر باري كه ليست به تأمين اجتماعي رد بشود، بيمه مي‌‏شود. يعني تنها سالي يكي دو ماه بيمه است! اما عجيب‌‏تر از همه اين كه انگشت كوچك دست راست اين پيرمرد سال گذشته در حين كار قطع شده است. مي‌‏گويد: سه ماه خوابيدم اما فقط دويست و بيست هزار تومان به من پرداخت كردند ... يعني ماهي هفتاد هزار تومان! اين پيرمرد سرنوشت آن مرد ميانسال است و آن دخترك آبستن و همه كارگران كوره پزخانه‌‏ها. راه گريزي برايشان نيست!

منبع: خبرگزاری کار ایران

در حالي که خبرهاي منتشر شده در ايران حاکي از آغاز دور تازه اي از ايجاد محدوديت براي کاربران ايراني در دستيابي به سايت هاي علمي و اجتماعي اينترنتي است، در روز هاي اخير سازمان گزارشگران بدون مرز با انتشار بيانيه اي، اين اقدامات را از يک سو "سختگيري ايدئولوژيک حاکميت" و "خواست رئيس جمهور جديد ايران محمود احمدي نژاد براي در دست گرفتن و متمرکز کردن قدرت و سانسور" و از سوي ديگر "نشان از درگيري و جنگ قدرت در درون جناح محافظه کاران" دانست. اين بيانيه زماني منتشر شد که در هفته هاي اخير بارديگر فيلترينگ سايت هاي منتقد تشديد شده و حتا برخي از سايت هاي نزديک به سياستمداران جناح راست هم مسدود شده است.

توقيف سايت بازتاب که در بيستم مهرماه به دستور قوه قضاييه از ادامه انتشار بازماند، حتي در ميان نيروهاي راستگرا در ايران نيز نگراني هايي به وجود آورده و اين گمان را تقويت کرده که دامنه جنگ قدرت در ميان محافظه کاران از پشت پرده برون افتاده و حتي به جدال در عرصه دنياي مجازي کشيده شده است.

جدال نخست

سايت هاي اينترنتي فارسي زبان اگر چه سابقه اي چندين ساله دارند؛ اما نخستين سايت خبري نزديک به اصلاح طلبان داخل کشور سايت "امروز" بود که در نخستين روز هاي تابستان 80 راه اندازي شد. اين سايت اصلاح طلبان، به ويژه در زمان استعفاي جنجالي آيت الله طاهري امام جمعه اصفهان، و در غياب روزنامه ها، به انتشار اخبار مربوط به تهديدات اين آيت الله اصلاح طلب پرداخت. محافظه کاران که دير متوجه ميزان نفوذ رسانه يي چون اينترنت شده بودند از آن پس تلاش کردند تا با اعمال فيلترينگ و راه اندازي سايت هاي خودي، گذشته را جبران کنند. سايت "دريچه" نخستين سايت محافظه کاران بود که به موازات سايت هاي نزديک به اصلاح طلبان تلاش کرد تا بتواند نقش پايگاه اينترنتي جريان سياسي مورد نظر خود را خوب بازي کند. اما رشد روز افزون کاربران اينترنت در ايران و حضور دولتمردان اصلاح طلب، از يک سو و شيوه عمل سايت هاي وابسته به جناح راست از سوي ديگر، به گونه اي بود که مانع سانسور اينترنتي در کشور مي شد.

دسته گل اقتدار گرايان

در سال هاي بعد ده ها سايت خبري و تحليلي در ايران راه اندازي شد. اين سايت ها پاسخي به توقيف مطبوعات بودند. وقتي وبلاگ نويسي به ايران رسيد، اقتدار گرايان بيش از هميشه خود را دربرابر کنترل رسانه ها ناتوان ديدند. نقش وبلاگ ها در حوادثي مثل وقايع کوي دانشگاه در سال 82 چنان اقتدارگرايان را مرعوب کرد که آن ها براي اعمال فيلترينگ به شرکت هاي چيني پناه بردند و اندکي بعد توانستند ده ها سايت اينترنتي را فيلتر کنند. جدال در اينترنت، اما به همين جا ختم نشد. چرا که از نخستين روز هاي مرداد ماه 83 ، همزمان با اعمال فيلترينگ گسترده، مقامات امنيتي به دستگيري برخي از فعالان عرصه اينترنت رو آورده و با دستگيري بيش از 21 نفر از روزنامه نگاران و نويسندگان سايت هاي اينترنتي، جنگ با اينترنت را گسترش دادند. وقتي پس از ماه ها حبس و شکنجه دستگير شدگان، پرونده سايت هاي اينترنتي به افتضاحي براي مسوولان تبديل شد، اين بار اعمال محدوديت در دسترسي به اينترنت، در دستور کار اقتدارگرايان قرار گرفت.

وحشت از اينترنت

وقتي در انتخابات اخير رياست جمهوري مصطفي معين و مهدي کروبي دو نامزد اصلاح طلب توانستند در زماني کوتاه با اتکا به رسانه هاي اينترنتي محبوبيت قابل ملاحظه يي کسب کنند، بار ديگر تندرو هاي راست از تأثير رسانه هاي اينترنتي بر افکار عمومي در هراس افتادند. اگر چه نتيجه انتخابات، به همان سو رفت که تندرو ها مي خواستند، اما همچنان نگراني از اينترنت ايشان را بر آن داشت تا اندک زماني پس از پيروزي، فيلترينگ سايت هاي اينترنتي در ايران را با شتاب و توان بيشتري دنبال کنند. يک کارشناس رسانه اي در اين باره معتقد است "آنچه بيش از هرچيز باعث شده تا در ماه هاي اخير فيلترينگ گسترده در کشور اعمال شود، رشد روز افزون کاربران اينترنت است". او مي گويد: " تعداد كاربران اينترنت در نيمه دهه هفتاد تنها 200 هزار كاربر بوده كه در پايان برنامه سوم به 6 ميليون و 600 رسيده است". وي با تاکيد بر اينکه در حال حاضر هفت ميليون ايراني به اينترنت دسترسي دارند، مي گويد: "شهرهاي تحت پوشش ديتا از 121 شهر به 514 شهر در سال 84 افزايش يافته است". اين در حالي است که در چند سال آينده رقم کاربران اينترنت مي تواند 50 درصد جمعيت کشور را در بر بگيرد. همين آمارهاست که اقتدارگرايان را بر آن داشته تا با صرف بودجه هاي کلان، به فيلترينگ سايت هاي اينترنتي بپردازند.

*سايت هاي نا محرم *

در دور تازه فيلترينگ، اما اين فقط سايت هاي خبري سياسي نيستند که مسدود شده اند، بلکه بسياري از سايت هاي علمي و اجتماعي هم فيلتر شده اند. تنها چند هفته پس از رسيدن تندرو هاي راست، سايت هاي مربوط به فعالان جنبش زنان در ايران فيلتر شدند. سايت زنان ايران http://www.womeniniran.org، سايت کانون زنان ايران http://irwomen.com، تريبون فمينيستي www.iftribune.com و زنان، ايران، جهان www.womeniw.com از جمله سايت هايي بودند که عليرغم انشار اخبار و مقالات اجتماعي درباره حقوق زنان به دستور مقامات قضايي فيلتر شدند. فيلترينگ اين سايت ها اعتراض فعالان حقوق زنان را بر انگيخت. آنان با نوشتن نامه يي به اجلاس جهاني جامعه اطلاعاتي، اعتراض خود نسبت به سانسور زنان در اينترنت را اعلام کردند. پرستو دوکوهکي يکي از نويسندگان سايت زنان ايران درباره فيلترينگ سايت هاي مربوط به زنان مي نويسد: "فيلترينگ دوباره شديد شده است. مي‌بينيد اين سايت هم فيلتر است مخصوصا اين‌که از لغات ممنوعه‌ زن و زنان و زنانگي و... در آن زياد استفاده مي‌شود. از هر دو سايت خبري، يکي حتما فيلتر است. از هر دو کلمه‌اي که جستجو مي‌کني، يکي حتما به بن‌بست مي‌رسد. هي مجبوري proxy عوض کني. هي مجبوري دور بزني، دور بزني، آن‌قدر که گم کني براي چه آمده بودي آن‌لاين".

اندکي بعد و همزمان با آغاز به کار دولت احمدي نژاد و علي رغم انکار او و مشاورانش دايره سانسور در اينترنت گسترده تر شد تا جايي که سايت هاي علمي و فني را هم دربر گرفت. سايت هاي fastonlineusers.com، flickr.com، farstec.com، lookspire.co و بلاگ رولينگ و ده ها سايت ديگر از جمله سايت هايي هستند که در روز هاي اخير به دستور مقامات قضايي در ايران فيلتر شده اند. دامنه فيلترينگ در روزهاي اخير چنان گسترده شده که يکي از وبلاگ نويسان در وبلاگش عمق فاجعه را اين چنين تصوير مي کند: "امروز دنبال عکس خوبي از يک laptop در حالتي که شخصي مشغول تايپ کردن در آن است، بودم، در سرويس جستجوي عکس گوگل جستجو کردم: laptop typing ، ولي با صفحه معروف "مشترک گرامي ديگر از اين کارها نکني!" روبرو شدم. يک لحظه خاطره فيلتر بلاگرولينگ پيش چشمم آمد، رفتم چک کردم، خود گوگل فيلتر نباشد! خوشبختانه نبود، يک لحظه به ياد چيزهايي که قبلا در مورد فيلترينگ هوشمند خوانده بودم، افتادم و آن خاطره که دوستي به دنبال فونت "نازنين" بود و با صفحه فيلتر مواجه شده بود و بعدا دريافته بود که "nazanin" را به علت سيلاب مياني آن يعني "zan"، شايسته نيست در اينترنت جستجو کرد. خوب laptop هم دو سيلاب دارد و سيلاب دوم آن، مساله‌ساز. البته نداشتن سيلاب دوم آن بايد مساله‌ساز باشد، ولي بگذريم!

فيلترينگ خودي ها

اما نگراني ها در محافل سياسي کشور زماني به اوج خود رسيد که عصر بيستم مهرماه، سايت بازتاب با انتشار خبري اعلام کرد که به دستور مقامات قضايي توقيف شده و از اين پس منتشر نخواهد شد. صاحب نظران سياسي اين اقدام قوه قضاييه را بيشتر از هر چيز به عنوان آغاز دور تازه اي از برخورد با رسانه هاي اينترنتي عنوان مي کنند، چرا که اين سايت زير نظر محسن رضايي دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام اداره مي شد و تعطيلي آن مي تواند به معناي کاهش آستانه تحمل افتدار گرايان و تلاش ايشان براي ايجاد نوعي ديکتاتوري رسانه اي تلقي شود.

اصل عدم برائت

کاربران ايراني اينترنت روزهاي سختي را مي گذرانند. گزارشگران بدون مرز در بيانيه اخيرشان اظهارات مدير يک شرکت را منتشر کرده اند که از اين پس فيلترينگ اينترنت در ايران را بر عهده خواهد داشت. گزارشگران بدون مرز در بيانيه خود ضمن ابراز نگراني از فيلتر کردن سايت هاي علمي و اجتماعي نوشته اند: "نگران اقدامات شرکت ايراني دلتا گلوبال هستيم که در صورت صحت گفته هاي يکي از رهبران آن، مسدود سازي و سانسور اينترنت در ايران تشديد و متمرکز خواهد شد و اين خبري ناگوار براي وبلاگ نويسان و کاربران ايراني است".

در سوي ديگر سانسور اينترنت، اما طنز و تراژدي به هم آميخته اند. اظهارات عجيب مدير عامل شركت فناوري اطلاعات که از كاربران اينترنتي و كارشناسان خواست در صورت برخورد با موارد فيلترينگ اشتباهي، آنها را از طريق سايت يا روابط عمومي اين شركت گزارش دهند. مي تواند در تاريخ براي آطلاع آيندگان ثبت شود.رضا رشيدي مدير عامل اين شرکت گفته است: "اگر در مواردي كاربران با سايتهاي فيلتر شده‌اي مواجه شدند كه داراي محتواي غيراخلاقي يا معاند نظام و اسلام نيست، آن را به شركت "فناوري اطلاعات" اطلاع دهند". وي اطمينان خاطر داد: "شركت فناوري اطلاعات پس از دريافت چنين گزارش هايي پيگيري هاي لازم را يراي رفع فيلترينگ سايت هايي كه به اشتباه مسدود شده، خواهد كرد." کارشناسان رسانه يي معتقدند سخنان رشيدي نمايانگر نگاه دولت جديد به اينترنت است. آنها همه سايت هاي اينترنتي را مجرم مي دانند مگر آنکه عکسش ثابت شود.

برگرفته از : روز